خشنترین فیلمهای ترسناک درباره وحشت جسمی
فیلم «The Substance» به کارگردانی کورالی فارژا و با بازی دمی مور، از وقتی اومده حسابی سر زبونا افتاده. لحن طنزآمیز و جلوههای فیزیکی خیرهکنندهش باعث شده یه اثر بهیادموندنی توی زیرژانر وحشت جسمی بشه و سریع کنار کارای دیوید کراننبرگ و جان کارپنتر قرار بگیره. یه فیلم موفق دیگه توی این سبک، «Wolf Man» یا همون «مرد گرگنما»ست که بیشتر روی دگرگونیهای انسانی تمرکز کرده تا گرگنما بودن. حالا که این زیرژانر دوباره داره میدرخشه، توی این لیست قراره بهترین فیلمهای وحشت جسمی ۲۰ سال اخیر رو مرور کنیم. با ویجیاتو همراه باشید.
Black Swan
«قوی سیاه» مثل «The Substance»، از معدود فیلمهای وحشت جسمیه که اسکار بهش توجه کرده. این اثر با بازی خیرهکننده ناتالی پورتمن، واقعاً لیاقت این توجه رو داره. پورتمن نقش نینا سیر، یه رقاص باله با انگیزه قوی برای بازی توی نقش قوی سیاه رو بازی میکنه. وقتی بالاخره به این نقش میرسه، هم جسمش و هم روحش بهای سنگینی میدن.
Color Out of Space
«رنگ از فضا» اولین کار ریچارد استنلی بعد از تقریباً ۲۰ سال و فیلم نهچندان موفق «جزیره دکتر مورو»ست. این بار استنلی با تلفیق ایدههاش با دنیای اچ.پی. لاوکرفت، یه اثر عجیب و جذاب ساخته که میتونه کنار «Re-Animator» بهعنوان یکی از بهترین اقتباسهای لاوکرفت قرار بگیره. داستان درباره ناتان گاردنر (نیکولاس کیج)ه که خانوادش رو به مزرعه پدریش میبره، ولی با سقوط یه شهابسنگ، همهچیز عجیب و ترسناک میشه.
Overlord
«اُورلرد» ترکیبی از فیلم جنگی، وحشت جسمی، رازآلود و ارجاعات به جان کارپنتره و توی هر بخشش موفق عمل میکنه. این فیلم حس و حال «The Thing» کارپنتر رو داره و با موسیقی و ویژوالهاش این شباهت رو بیشتر نشون میده. داستانش توی جنگ جهانی دوم میگذره، جایی که سربازای آمریکایی پشت خط دشمن با آزمایشات ترسناک نازیها روبهرو میشن که یه سرم عجیب ساخته.
Planet Terror
توی پروژه «Grindhouse»، شاید تریلرهای قلابی (مثل «Thanksgiving» و «Machete») بهترین بخش باشن، ولی «Planet Terror» رابرت رودریگز از «Death Proof» تارانتینو یه سر و گردن بالاتره. این فیلم زامبیمحور از اول تا آخر پرانرژیه و رز مکگوان توش نقش یه رقاص رو بازی میکنه که با پای اسلحهدارش توی یه دنیای پر از زامبی میجنگه.
Possessor
برندون کراننبرگ، پسر دیوید کراننبرگ، توی «Possessor» با بازی آندریا ریسبرو، کریستوفر ابوت و شان بین، وحشت جسمی و روانشناختی رو قاطی کرده و یه اثر بصری قوی ساخته. ریسبرو نقش تاسیا واس، یه قاتل رو بازی میکنه که با کنترل بدن آدمای دیگه، به هدفاش نزدیک میشه، ولی این کار ذهن و زندگیش رو به هم میریزه.
Raw
«خام» برای آدمای حساس اصلاً مناسب نیست. این فیلم درام بلوغ رو با وحشت جسمی گروتسک قاطی کرده و یه اثر عجیب و تأثیرگذار ساخته. داستانش درباره یه گیاهخواره که توی مدرسه دامپزشکی برای اولین بار گوشت میخوره و بعد کمکم به خوردن گوشت آدما رو میاره، چیزی که تجربههاش رو کاملاً عوض میکنه.
The Skin I Live In
پدرو آلمودوار توی «پوستی که در آن زندگی میکنم» یه ترسناک بدون جیغ ساخته که تا مدتها توی ذهنتون میمونه. آنتونیو باندراس نقش رابرت لدگارد، جراح پلاستیکی رو بازی میکنه که داره روی یه پوست مقاوم کار میکنه و آزمایشاش رو روی آدما، از جمله یه زن جوون به اسم ورا، انجام میده.
Slither
«Slither»، اولین کار جیمز گان، یه فیلم منزجرکننده و نیمهشبیه که طرفدارای خاص خودشو داره. گان با بازی ناتان فیلیون، الیزابت بنکس و مایکل روکر، ژانرها رو قاطی کرده و داستان یه زوج رو روایت میکنه که بهخاطر انگلای یه شهابسنگ از هم دور میافتن و شهرشون زامبیزده میشه.
Teeth
«دندونها» یه کمدی ترسناکه که با داستان عجیب واژن دنداندار بازی میکنه و تعادل خوبی بین طنز و ترس داره. جس ویکسلر نقش دختری رو بازی میکنه که وقتی میخواد باکرگیش رو از دست بده، میفهمه این افسانه قدیمی درباره خودش واقعیه.
Upgrade
«ارتقا» یکی از بهترین ترسناکهای ۲۰۱۸ه که لی ونل توش سایبرپانک و وحشت جسمی رو قاطی کرده. لوگان مارشال-گرین نقش گری رو بازی میکنه، مردی توی دنیای تکنولوژیزده ۲۰۴۶ که بعد از فلج شدن، با یه تراشه قدرتای فرابشری میگیره و انتقامش رو با بهای سنگین میگیره.