🎬 فیلم «همنشین» (Companion) ترکیبی از ژانر جنایی و علمی‌تخیلی است که با روایتی عاشقانه همراه شده و نقدی از زومجی را به دنبال دارد.
🤖 با نفوذ هوش مصنوعی به زندگی بشر، سینما نیز تحولات بزرگی را تجربه می‌کند و از زمان «اودیسه‌ی فضایی» کوبریک تا امروز، این موضوع به واقعیتی ملموس تبدیل شده است.
📽 در گذشته تصور سلطه هوش مصنوعی بر جهان دور از ذهن بود، اما حالا ربات‌ها همه‌جا هستند و فیلمسازان را به خلق داستان‌های جسورانه‌تر سوق داده‌اند.
🔮 «اودیسه‌ی فضایی» که زمانی تخیلی به نظر می‌رسید، اکنون پیش‌بینی دقیقی از آینده بوده و هوش مصنوعی به یکی از محورهای اصلی سینما تبدیل شده است.
🎥 «همنشین» نمونه‌ای از این زیرژانر است؛ فیلمی جذاب با ایده‌ای نو که برای یک بار تماشا ارزش دارد، هرچند تجاری است و پرسش‌های عمیق فلسفی را دنبال نمی‌کند.
⚠️ ادامه متن داستان فیلم را لو می‌دهد، پس با احتیاط بخوانید.
✨ ترکیب ژانرها در سینما می‌تواند هوشمندی خاصی به اثر ببخشد و «همنشین» با تلفیق جنایی، علمی‌تخیلی و کمی اسلشر، جهانی تازه خلق می‌کند.
💑 فیلم با مونولوگ زنی به نام آیریس آغاز می‌شود که روی تصاویری عاشقانه از دیدارش با جاش در یک میوه‌فروشی صحبت می‌کند و می‌گوید زندگی‌اش دو اوج داشته: آشنایی با جاش و قتل او.
🏡 آیریس و جاش برای تعطیلات به خانه‌ای مدرن کنار دریاچه می‌روند که متعلق به سرگئی، یک خلافکار روس است و با حضور دختری به نام کت، تنش‌هایی شکل می‌گیرد.
🌲 خانه‌ای دورافتاده در جنگل همیشه نشانه‌ای از تعلیق در فیلم‌های ترسناک است و این مکان نیز با جمع دوستانه، بستری برای رویدادهای هیجان‌انگیز می‌شود.
🔪 صبح روز بعد، آیریس سرگئی را به سبک فیلم‌های اسلشر می‌کشد و داستان وارد فاز جنایی می‌شود؛ جاش و دوستانش او را به صندلی می‌بندند و منتظر پلیس می‌مانند.
🤖 اما شگفتی اصلی اینجاست: آیریس یک ربات است که جاش به‌عنوان همدم خریده و خودش از هویتش بی‌خبر است؛ حالا فیلم به دنیای هوش مصنوعی قدم می‌گذارد.
🏃‍♀️ آیریس فرار می‌کند، یکی دیگر از دوستان جاش کشته می‌شود و تعقیب و گریز آغاز می‌شود؛ فیلم ابتدا هوش مصنوعی را ترسناک نشان می‌دهد، اما این پایان ماجرا نیست.
🔍 در پرده دوم، پیچش داستانی رخ می‌دهد: جاش و کت با دستکاری آیریس، نقشه قتل سرگئی را کشیده‌اند و آیریس قاتل واقعی نیست.
⚔️ حالا جاش برای اجرای کامل نقشه‌اش به دنبال آیریس است، اما فیلم به‌جای پرسش‌های فلسفی، تنها انسان را مقصر نشان می‌دهد و در این حد متوقف می‌شود.
🕹 از نیمه پرده دوم، همه‌چیز روشن می‌شود و تعلیق به بازی موش و گربه بین جاش و آیریس خلاصه می‌شود؛ جاش تنظیمات ربات‌ها را تغییر می‌دهد و خشونت را کنترل می‌کند.
👾 وقتی هوش آیریس پایین است، او مطیع می‌شود، اما در هوش کامل، جاش را پس می‌زند؛ این تضاد، خوی وحشی انسان را در برابر ربات‌ها نشان می‌دهد.
🧠 فیلمساز هوش مصنوعی را تهدید نمی‌بیند، بلکه آن را ابزاری در دست انسان می‌داند؛ جاش از آیریس سوءاستفاده می‌کند و ربات‌ها هیچ اراده‌ای ندارند.
😈 ضدقهرمان‌های فیلم همگی انسان‌اند؛ جاش و دوستانش برای پول دست به جنایت می‌زنند، در حالی که ربات‌ها نمی‌توانند دروغ بگویند و قربانی می‌شوند.
🌍 «همنشین» تصویری مدرن از برده‌داری نوین را نشان می‌دهد و غریزه کنترل‌نشده انسان را در قالب یک اثر دیستوپیایی به نمایش می‌گذارد.
🎭 این فیلم با المان‌های ژانری و معمای خود سرگرم‌کننده است، اما نمی‌تواند مخاطب را به تفکر عمیق وادارد یا پرسش‌های فلسفی بزرگی مطرح کند.
📺 لحن گرم فیلم باعث می‌شود قتل‌ها تأثیر عاطفی نداشته باشند و «همنشین» در حد یک اثر استاندارد و قابل قبول باقی بماند، نه بیشتر.