خلاصه داستان: فیلمی تجربی و شخصی ساختهی جوناس مککیس در سال ۲۰۰۰ است که بیش از ۴ ساعت طول میکشد. این اثر یک کلاژ سینمایی از فیلمهای خانگی است که مککیس در طول چند دهه از زندگی خود و همسرش گرفته است. فیلم بدون روایت سنتی، دیالوگ یا موسیقی متن، صرفاً از تصاویر خام و لحظات روزمره تشکیل شده است: بازی کودکان، وعدههای غذایی، سفرها، و مناظر طبیعت. این تصاویر گاه با صدای خود مککیس همراه میشوند که افکارش را دربارهی عشق، زمان، حافظه و زیباییهای زودگذر زندگی به اشتراک میگذارد. «همانطور که به پیش میرفتم گهگاه تصاویر کوتاهی از زیبایی میدیدم» یک تأمل عمیقاً شاعرانه و فلسفی بر ماهیت زندگی، خانواده و قدرت سینما در ثبت و حفظ لحظات است. این فیلم به مخاطب یادآوری میکند که زیبایی در سادهترین و معمولیترین لحظات نهفته است و سینما میتواند آن را برای همیشه جاودان کند.
